Recenzja: Batman: Arkham Origins – Blackgate

Batman w końcu pojawił się na Vicie. Czy jest to udany debiut?

Batman: Arkham Origins – Blackgate to produkcja studia Armature. Akcja dzieje się po wydarzeniach przedstawionych w odsłonie przeznaczonej na konsole PlayStation 3, Xbox 360 oraz komputery PC. Znajomość fabuły nie jest jednak konieczna. Nie zauważyłem żadnych istotnych odwołań do wydarzeń zaprezentowanych w Arkham Origins i w Blackgate można bez obaw grać przed zaznajomieniem się z przygodami Nietoperza w TPP, a nawet całkowicie pominąć przedstawioną w nich historię.

Opowieść o Nietoperzu na Vicie jest prosta i można odnieść wrażenie, że przeżywa się raz jeszcze historię z Arkham Asylum. Joker uwalnia więźniów Blackgate i przejmuje kontrolę nad więzieniem, a Batman oczywiście dąży do przywrócenia porządku. Niestety, wydarzenia nie są ciekawe i mogą nużyć. Brak jest jakichś wielkich punktów zwrotnych i charakterystycznych momentów, przez co opowiadana historia stanowi jedynie usprawiedliwienie dla walki z oponentami i eksplorowania terenów placówki.

Na gameplay składa się kilka elementów. Pierwszym z nich jest otwarte starcie. Człowiek Nietoperz jest mistrzem sztuk walki wręcz, co widać po jego zmaganiach z przeciwnikami. W Blackgate występuje uproszczony system Freeflow Combat. Sterowanie w potyczkach jest bardzo proste i intuicyjne. Za wyprowadzenie ciosy odpowiada kwadrat, kontra (wykonywana w momencie zapalenia się nad głową przeciwnika ikony niebieskich błyskawic) to trójkąt, a podwójne naciśnięcie krzyżyka to przetoczenie się bądź przeskoczenie nad oponentem. Starcia są bardzo widowiskowe i przyjemnie bierze się w nich udział, jednakże nie stanowią wyzwania, przez co po pewnym czasie mogą nużyć. Tym bardziej, że płynna kombinacja ciosów nie zapewnia większej premii punktowej niż zwykłe okładanie przeciwnika – w Blackgate w ogóle nie ma punktowych bonusów i jakiegokolwiek rozwoju postaci.

Kolejnym elementem rozgrywki jest skradanie. Gdy oponenci uzbrojeni są w broń palną, atak frontalny to w większości przypadków samobójstwo. Wymagane jest więc ciche zdejmowanie przestępców. Pomagają w tym kratki w podłodze (w których można się chować), gargulce, do których da się przyczepić, czy też szyby wentylacyjne. Po odnalezieniu samotnego zbrodniarza należy do niego podejść i nacisnąć trójkąt – Batman przydusi cel, ogłuszając go. Pozbywaniu się przeciwników pomagają także wiszące tu i ówdzie lampy (które można zrzucić celnie wypuszczonym batarangiem), natomiast gaśnice i kosze na śmieci po trafieniu przyciągają oponentów wydanym odgłosem. Warto zaznaczyć, iż etapy łowcy wymagają niekiedy śledzenia tras patroli, co jest sporą zaletą gry.

Mroczny Rycerz to przede wszystkim detektyw. W grze występuje minigra hakerska. Po podejściu do terminala Batman może wyjąć swój deszyfrator sekwencyjny i złamać zabezpieczenia urządzania, do którego się włamuje. Zasady uzyskania dostępu są proste – należy drogą eliminacji znaleźć ciąg cyfr, który stanowi szyfr do zamka danego mechanizmu. W tym celu przesuwa się pole z kratkami po tablicy wypełnionej cyframi, chcąc dopasować klucz. Hakowanie jest przyjemne i odprężające.

Niestety, jest także druga strona medalu związanego z dedukcyjną częścią działania bohatera. Po stuknięciu w ekran dotykowy włącza się tryb detektywistyczny – co nie jest wadą. Widać w nim pola widzenia oponentów, ich wyposażenia (uzbrojeni w broń palną zaznaczeni są na czerwono) oraz elementy, z którymi można wejść w interakcję. Należy jednak zaznaczyć, że aby móc działać z jakimś przedmiotem, należy go zeskanować. Dokonuje się tego, przytrzymując palec na ekranie. W przypadku, gdy nie zeskanuje się danego obiektu, stanowi on zwykły element otoczenia, z którym nie da się nic robić. Sprawia to, że czasem można zatrzymać się i nie wiedzieć, co robić dalej. Nie wpadło się bowiem na pomysł, by zbadać dany przedmiot i przez to nie można było wykonać związanej z nim akcji.
Batman: Arkham Origins – Blackgate prezentuje się naprawdę dobrze. Modele postaci są wykonane całkiem przyzwoicie, otoczenie, w jakim przyjdzie działać Mścicielowi jest przygotowane ze sporym przywiązaniem do szczegółów, a scenki przerywnikowe – ruchome ręcznie malowane tła – potrafią zachwycić.
Mimo że tytuł został wykonany głównie w 2.5D, kamera często zmienia położenie. Ukazuje wtedy pełną sylwetkę protegowanego, pozwala na obejrzenie bohatera z różnych ujęć i, co ważne, sprawia, że rozgrywka wydaje się być bardziej dynamiczna niż ma to miejsce w rzeczywistości.

Czy zatem Batman: Arkham Origins – Blackgate to produkcja idealna? Niestety nie. Występuje w niej kilka elementów, które skutecznie sprawiają, że co pewien czas ma się ochotę odłożyć konsolę i zapomnieć o grze. Pierwszą z wad jest szukanie drogi po omacku. Co prawda mapa wskazuje ogólne umiejscowienie celu, nie pokazuje natomiast, który z terenów trzeba wybrać i gdzie się udać, by zdobyć gadżet potrzebny do pokonania przeszkody w poprzednim miejscu. Sprawia to, iż bywają chwile, w których biega się po terenie misji bez wiedzy, gdzie należy się udać.
Kolejnym mankamentem jest udźwiękowienie. Występuje co prawda w grze, ale muzyka nie zapada w pamięć, a często podczas rozgrywki panuje absolutna cisza – brakuje jakiegoś uniwersalnego motywu muzycznego, który grałby w tle. Z drugiej jednak strony, głosy postaci są na bardzo wysokim poziomie. Wielka w tym zasługa aktorów dubbingujących; są to te same osoby, które udzielają swych głosów w Batman: Arkham Origins.

Mieszane odczucia wywołały we mnie znajdźki. Są one związane tematycznie z głównymi przeciwnikami, przeciwko którym staje Zamaskowany Mściciel, ale zebranie odpowiedniego przedmiotu nie przynosi graczowi niczego oprócz trofeum.
Inaczej wygląda sprawa z rozwojem możliwości Batmana i kostiumami. W świecie gry można odnaleźć specjalne skrzynie Wayne Techu, w których znajdują się części kostiumów (zebranie 5 odblokowuje dany strój), czy też części zbroi – zwiększające poziom obrony Nietoperza przed ciosami przeciwników.
Dodatkowo warto zaznaczyć, że występują 3 zakończenia. Są one jednak zależne jedynie od kolejności pokonania bossów i odkrycie jednego końca nie zachęca do poznania kolejnych.

Czy Batman: Arkham Origins – Blackgate to gra godna polecenia? To zależy. Fani Nietoperza na pewno mogą po nią sięgnąć i bardzo dobrze się przy niej bawić. Jednakże osoby, które nie ubóstwiają bohatera komiksów wydawnictwa DC, raczej nie docenią występujących postaci i nawiązań do zeszytów, wobec czego od oceny końcowej mogą odjąć 1 punkt.