Recenzja: Conarium [Switch] Lovecraft i pstryczek? To super połączenie!

Kiedy dowiedziałem się, że ta mam do zrecenzowania nową grę na Switcha, nie wiedziałem do końca, czy uda mi się wepchnąć ją między grafik sesji i naukę do egzaminów. Jednak Conarium to tytuł krótki, ale jednocześnie niesamowicie wciągający.

Zoetrope Interactive stworzyli coś bardzo dla mnie niecodziennego. Podczas rozgrywki ponownie zakochałem się w gatunku, jakim jest horror. Dodatkowym plusem jest również fakt, że ich gra inspirowana jest twórczością H.P. Lovecrafta.

Gdy myślę o Conarium do głowy przychodzi mi jeden cytat:

Najstarszym i najsilniejszym uczuciem znanym ludzkości jest strach, a najstarszym i najsilniejszym rodzajem strachu jest strach przed nieznanym.

H.P. Lovecraft

Lubicie strach? Jeśli tak, to jest to gra dla was!

Przedstawiam go wam z bardzo prostego powodu – to idealne określenie tego, na co jesteśmy wystawieni, grając w opisywany tytuł. Klimat odgrywa tutaj naprawdę dużą rolę i im dalej, tym większy strach towarzyszy nam podczas rozgrywki i tym jest koszmarniej.

Wcielamy się w Franka Gilmana, członka ekspedycji na Antarktydę. Nasz bohater nagle obudził się i odkrył, że baza operacyjna jego grupy jest pusta, a on sam nic nie pamięta.

Zaczynamy więc eksplorować bazę w poszukiwaniu wskazówek dotyczących losu naszych kolegów  i pragnąc poznać prawdę o tym, co się nam przydarzyło. W ten sposób odkryjemy ogromne jaskinie, tajemnicze starożytne ruiny i nie tylko.

W pewnym momencie wszystko zacznie składać się w całość. Pozostaje pytanie, czy masz odwagę wiedzieć, co się tak naprawdę stało? Uwierz, prawda Cię zaskoczy.

Podczas eksploracji bazy Upuaut i głębin pod nią od czasu do czasu natkniemy się na listy, wpisy do pamiętników, nagrania audio, a nawet retrospekcje w postaci dziwnych i niezrozumiałych wizji.

Wszystko jest tutaj proste, a przez to niesamowite!

Prawda jest taka, że na tym etapie to wszystko może wydawać się dość banalne jako metody opowiadania historii w grze wideo, ale właśnie to jest siłą tej produkcji. To, co przedstawiają nam twórcy, wciąga jak bagno.

W grze pojawia się również parę postaci, lecz  głos, który dotrze do naszych uszu należy tylko do naszego protagonisty. Jest on swojego rodzaju komentatorem tego, co widziałeś, przeżyłeś i w mojej opinii zwiększa momentami imersję.

O rozgrywce nie mam za dużo do napisania. To po prostu produkcja, gdzie głównie się chodzi. Jednak spokojnie, znajdziemy między innymi ekwipunek, zagadki do rozwiązania i momentami możemy stracić życie.

Zdarzają się też sekwencje, które będziemy musieli powtarzać. Są one związane z ucieczką, a ta nie zawsze uda się za pierwszym razem. Za kolejną próbą trafimy na właściwą wersję ścieżki, a przez to i uratujemy życie.

Na szczęście graczy, wiele z tych momentów, które przyprawiają nas o stres kończy się niesamowicie szybko. Jedni powiedzą, że to dobre, bo gra i tak jest straszna, a do tego klimat wylewa się skąd się da, ale niektórym to może nie pasować. Niestety nie da się tego do końca wyrównać, ale i tak takich sekwencji jest na tyle dużo, że zapają w pamięci.

Conarium ma jedną dużą wadę – to bardzo krótka gra. Ukończyłem ten tytuł w mniej niż cztery godziny. Szkoda, że ten tytuł nie jest dłuższy, bo nie mogę pozbyć się wrażenia, że odkryłem dopiero początek tej strasznej historii. 

Kod recenzencki zapewniło Iceberg Interactive.