Recenzja: Borderlands 2 Vita

O tej grze mówiło się już wiele. Zachodnie recenzje są lekko mówiąc, niejednoznaczne. Rzadko kiedy tytuł na przenośną konsolę budzi tak skrajne emocje. Sprawdźmy, jak jest naprawdę.

Seria Borderlands, to jedna z najgorętszych marek ostatnich lat. Jedynka odniosła ogromny sukces, o jakim twórcy nawet nie śnili. Zadowoleni z sukcesu produkcji, deweloperzy z Gearbox stworzyli jeszcze lepszą kontynuację. Gra okazała się na tyle dobra, że społeczność użytkowników PS Vita zrobiła wszystko co w jej mocy aby sprowadzić tytuł na ich ukochaną konsolę. Udało się!

Akcje gry toczy się na Pandorze, planecie uciskanej przez Handsome Jacka. Naszym głównym celem jest zakończenie jego tyranii. W czasie gry spotkamy znane z pierwszej części postaci, w tym te grywalne. Niestety nie jest możliwe dalsze granie protagonistami z jedynki. W wersji gry na PS Vita, otrzymujemy do wyboru 6 postaci: Salvador, Maya, Zero, Axton, Krieg oraz Gaige. 

Po niespełna dwóch latach od zapowiedzi, gra wreszcie trafiła w moje ręce, wraz z sześcioma DLC. Jeśli interesuje was wydanie pudełkowe, musicie wiedzieć, że zestaw DLC nie znajduje się na karcie. Wszystkie dodatki musie pobrać z PlayStation Store i zajmują trochę poniżej 2GB. Użytkownicy Vity otrzymali więc: Captain Scarlett and Her Pirate’s Booty, Mr. Torgue’s Campaign of Carnage, Psycho Character Class, Mechromancer Character Class, Ultimate Vault Hunter Upgrade Pack 1 i Collector’s Edition Pack. Brakującym, fabularnym dodatkiem jest Like Tiny Tina’s Assault on Dragon Keep.

Zasiadając po raz pierwszy do gry, wiedziałem czego się spodziewać. Wiadomości dotyczące braku płynnej i stabilnej animacji dochodziły do mnie każdego dnia od premiery gry w Ameryce. Jak jest w rzeczywistości?

Niestety, pogłoski okazały się prawdą. Spadki animacji są nagminne. Gra oferuje rozgrywkę na poziomie 15-25 FPS, osiągając zapowiadane przez deweloperów 30 w pustych, odludnych terenach. Zastosowałem się do rady graczy, aby grać w trybie samolotowym, ale poprawa jest nieznaczna. W dodatku jest to sposób dla ludzi chcących grać w pojedynkę, bo jak wiadomo tryb samolotowy uniemożliwia jakąkolwiek komunikację bezprzewodową.

Największe spadki animacji mają miejsce, co pewnie nikogo nie zdziwi, podczas walk z bossami. Zazwyczaj towarzyszy im większa ilość przeciwników i efektów cząsteczkowych wywoływanych przez wybuchy beczek i granatów. W tym momencie mamy do czynienia z chwilowymi spadkami do ok. 10 klatek na sekundę.

Podobnie jak w wersji gry przeznaczonej na PS3, tutaj również występują problemy z długim doczytywaniem tekstur. Najwięcej problemów z teksturami jak i animacją uświadczyłem w Sanktuarium. Najprawdopodobniej jest to spowodowane dużą ilością NPC na małej przestrzeni tejże lokacji.

Nie chcę zostać źle zrozumiany. Produkcja jest jak najbardziej grywalna. Gorzej z komfortem rozgrywki.

Gra oferuje kilka predefiniowanych zestawów sterowania. Osobiście przypadł mi do gustu profil Power. Jak zwykle problematyczny jest tylny panel dotykowy. W moim przypadku odpowiada on za rzucani granatów oraz aktywowanie umiejętności specjalnej.  Trzeba bardzo uważać, aby nie dotknąć go w nieodpowiednim momencie. Raz przypadkowo musnąłem panel, wyrzucając granat na ścianę, znajdującą się kilka centymetrów ode mnie, co zakończyło się natychmiastową śmiercią. Bardzo pomocny okazał się grip, który skutecznie odciągał moje palce od niechcianego dotknięcia tyłu Vity.

Tryb wieloosobowy spisuje się nadzwyczaj dobrze i zaryzykowałbym stwierdzenie, że płynność animacji jest taka sama jak w trybie jednoosobowym. Szkoda, że deweloperzy zdecydowali się na tak drastyczne ograniczenie liczby graczy z pierwotnie zapowiedzianych 4 do 2. z drugiej strony, nie trudno sobie wyobrazić, co działo by się gdyby nie wprowadzono limitu.

Dźwięk został skompresowany, jednak słabsza jakość nie jest odczuwalna przy graniu na wbudowanych głośnikach. Dopiero wpinając słuchawki możemy odczuć skutki kompresji.

Po kilku godzinach gry zaliczyłem dwie zwiechy, które od razu wyłączały mi grę. Na szczęście zapisy dokonywane są ze stosunkowo dużą częstotliwością, co zapobiegło w moim przypadku utracie zdobytych przedmiotów.

Nawet Pause Menu nie ustrzegło się zwolnień. Przełączanie się miedzy kategoriami obarczone jest pewnym opóźnieniem, a czasami potrafi nie zareagować wcale.

Twórcy wiedzą o problemach i pracują nad łatkami poprawiającymi błędy i optymalizację. Trzymam kciuki, aby im się to udało. Stabilne 25 FPS, to to czego mi brakuje do pełni szczęścia.

Zrzuty ekranu publikowane w sieci nie ukazują prawdziwego piękna gry. Uwierzcie mi, Borderlands 2 na Vicie wygląda nieprzyzwoicie dobrze. Dotyczy to również tekstur broni i budynków. Na pierwszych grafikach udostępnionych przez internautów bronie są rozmazane i próżno doszukiwać się jakichkolwiek szczegółów. W rzeczywistości jest znacznie lepiej. Jakość tekstur można porównać do najniższych ustawień na PC.

To co mnie osobiście smuci, to sprowadzona do minimum ilość efektów cząsteczkowych. Skłamałbym mówiąc, że nie ma ich w ogóle, leczy ich liczebność i jakość pozostawia wiele do życzenia.

Mimo tego, jestem pod ogromnym wrażeniem produkcji! W końcu mamy do czynienia z ogromnym, otwartym światem w kieszeni. Po raz kolejny Vita pokazuje pazur. Doświadczenia znane z dużych konsol teraz dostępne również w przenośnej formie.

Gracze liczący na podwojenie swojej platyny, wcześniej zdobytej na PS3 mogą porzucić nadzieje. PS3 i PSV dzielą ze sobą trofea.

Borderlands 2 Vita mogę polecić jedynie tym, którzy nie ograli tytułu na innej platformie. Oprócz słabej optymalizacji nie można grze wiele zarzucić. Jeśli jeszcze nie ograliście “dwójki”, to śmiało, bierzcie w ręce Vitę i eksplorujcie Pandorę.