Na początku listopada Strażnicy Galaktyki trafili na Nintendo Switch 2. Sprawdźmy więc tę produkcję w nowym wydaniu.
5 lat temu zadebiutowała gra Strażnicy Galaktyki. Tytuł ten został bardzo dobrze przyjęty przez graczy, aczkolwiek jego sprzedaż nie była – ku mojemu zaskoczeniu – powalająca. Ostatecznie tę produkcję studia Eidos Montreal (Go Habs! No co? Musiałem…) można było nawet dostać bezpłatnie i przypisać do swojego konta na platformie Epic. Tytuł był dostępny także na pierwszym Nintendo Switch, ale wyłącznie za pośrednictwem chmury. Tym razem postanowiono przenieść grupę pięciorga śmiałków na nową konsolę Nintendo natywnie – nie tylko bez konieczności utrzymywania połączenia z siecią, ale i z obsługą funkcji charakterystycznych dla Switcha 2. Jak to wyszło? Odpowiedź poznacie już za chwilę. Zapraszam do lektury mojej recenzji.
Fabuła




Opowieść w Strażnikach Galaktyki rozpoczyna się od przedstawienia młodości Petera Quilla. Poznajemy jego relacje z matką, zainteresowania muzyczne i filmowe pasje. Jedną z najfajniejszych ciekawostek prologu jest dla mnie to, że sami decydujemy kiedy chcemy przestać słuchać albumu zespołu Star-Lord Band. Nic nas nie powstrzymuje przed wsłuchiwaniem się w utwory z nowego krążka oraz przeglądaniem rozkładanej okładki albumu. Nie brakuje na niej wypisanych tekstów piosenek wszystkich kawałków. Warto zaznaczyć, że odsłuchiwany album faktycznie jest dostępny w serwisach streamingowych. Zdecydowanie zachęcam do przesłuchania go – to kawał świetnego rocka. O muzyce napiszę jednak jeszcze więcej, bo jest czymś dużo większym niż tylko elementem tła. Wróćmy teraz do losów postaci.




Ogromną większość czasu – a na ukończenie gry trzeba przeznaczyć od 15 do nawet 20 i więcej godzin – spędzimy w skórze dorosłego Petera. Początkowo wraz z czworgiem kompanów – Gamorą, Draxem, Grootem i Rocketem – będzie starał się schwytać wielką bestię i przekazać ją Lady Hellbender. W wyniku pewnych perturbacji Star-Lord (bo z takiego pseudonimu korzysta Quill) dowie się o mandacie (aż 8,000 jednostek), który musi spłacić w określonej liczbie cykli. Uda się więc ze swoimi towarzyszami w poszukiwaniu źródeł zarobku. Nie miejcie jednak złudzeń – Strażnicy Galaktyki to dość liniowa produkcja i nie ma w niej otwartego świata.

Z jednej strony można to postrzegać jako wadę i jestem w stanie rozumieć takie podejście. Ja natomiast uważam, że to świetna decyzja. Dzięki liniowej historii twórcom udało się stworzyć naprawdę wciągające dzieło i samo oglądanie scenek oraz słuchanie rozmów jest niesamowicie przyjemne. Doceniam też to, że niekiedy możemy zadecydować, jak chcemy zadziałać i ma to wpływ na dalszy kierunek misji. Nie będę wchodził w spoilery, ale zapewniam Was, że historia jest w pewien sposób podatna na nasze wybory, co jest korzystnym urozmaiceniem rozgrywki. A skoro o niej mowa…
Rozgrywka




Strażnicy Galaktyki to trzecioosobowa gra akcji z elementami RPG, w której kontrolujemy jedną postać i kontekstowo cztery pozostałe. Głównym bohaterem jest niezaprzeczalnie Star-Lord. Jest w stanie (oprócz standardowego biegania) korzystać ze swoich butów odrzutowych i dzięki nim pokonywać przepaści. Nie zawaha się też użyć ich w walce – unosząc się i latając między przeciwnikami. Walka występuje bardzo często i odznacza się satysfakcjonującym system, aczkolwiek bardzo prostym. Podczas starć będziemy budowali swój wskaźnik oceny boju – im wyższą notę osiągniemy, tym więcej punktów doświadczenia zdobędziemy. Na wyższy wynik ma wpływ nie tylko unikanie ataków wrogów, ale również wykorzystywanie ruchów innych Strażników.

Po naciśnięciu przycisku L, możemy wybrać specjalny atak, który ma wykonać inny członek naszej ekipy. I tak na przykład Groot może uwięzić oponenta w gęstwinie pnączy, Drax rozpędzić się i uderzyć z bara, Rocket ciśnie granatem wyrzucającym wrogów w górę, a Gamora będzie w stanie wyprowadzić serię druzgocących ciosów przenosząc się między kilkoma oponentami. Jest też specjalny tryb wzmocnionych ataków, który możemy aktywować po naładowaniu w walce odpowiedniego paska i naciśnięciu jednocześnie obu bumperów.




Nie mogę też nie wspomnieć o ulepszeniach oraz personalizacji. Przemierzając poziomy, często możemy zbaczać z głównej ścieżki i natknąć się na bardzo przydatne elementy. Pozyskamy w ten sposób na przykład specjalne surowce. Możemy je spożytkować przy stołach warsztatowych na tak zwane bajery. Dzięki nim zapewnimy sobie na przykład szybsze odnawianie osłony, większy maksymalny poziom zdrowia czy pokazywanie okolicznych znajdziek na wizorze Star-Lorda po naciśnięciu prawej gałki kontrolera. Naturalnie bajery wytwarza Rocket i nie powstrzymuje się od kąśliwych komentarzy – zarówno kiedy coś wykupimy, jak i gdy odejdziemy od stołu bez nowych bajerów. Przemierzając niemal ponad 15 poziomów, możemy znaleźć także charakterystyczne fioletowe pojemniki. Umieszczono w nich alternatywne stroje dla każdego z pięciorga Strażników Galaktyki. Niektóre są autorskie (jak na przykład Łowcy Apokalipsy czy stworzone konkretnie z myślą o Nintendo Switch 2 glam-rockowe stroje z linii Encore), ale nie brakuje też inspirowanych komiksami czy filmami.




Zdecydowanie warto moim zdaniem zaglądać w każdy zakamarek. Zbaczanie z trasy też często spotka się z komentarzem drużyny. Natomiast za skuteczne pozbywanie się wrogów w jak najbardziej zróżnicowany sposób, najlepiej z wykorzystaniem zdolności wszystkich członków ekipy, dostaniemy punkty doświadczenia. Po wbiciu nowego poziomu możemy odblokować nowe umiejętności dla każdego Strażnika. Do zdobycia są po 3 dodatkowe zdolności na Strażnika i nierzadko są one tyle widowiskowe, co przydatne. Warto również wspomnieć o Nowej Grze+. Po ukończeniu opowieści możemy rozpocząć ją od nowa, zachowując zdobyte stroje i usprawnienia. Jest również opcja powtarzania rozdziałów i szukania brakujących znajdziek. Po ich zdobyciu, możemy wyjść z rozdziału, a nowe znajdźki zapiszą się nam na koncie.
Grafika, działanie i udźwiękowienie




Kończąc już pomału recenzję Strażników Galaktyki w wersji na Nintendo Switch 2, nie mogę nie opisać strony audiowizualnej. Zacznę od tego, jak ta gra wygląda i działa. Trzeba rozróżnić dwa tryby konsoli – zadokowany i przenośny. W pierwszym z nich mamy wybór między Trybem wydajności, a Jakości. Wydajność – o ile mamy stację dokującą podłączoną odpowiednio do monitora lub telewizora o co najmniej 120 Hz odświeżania – pozwala grać w 40 klatkach na sekundę. Moim zdaniem jest to bardzo dobra ilość i jeśli tylko macie taką opcję, to zalecam granie właśnie z konsolą wsuniętą do stacji. Jeśli jednak postanowimy wybrać tryb jakości, to mamy do czynienia z maksymalnie 30 klatkami na sekundę. Jest to dość stabilna ilość, aczkolwiek nie sposób nie dostrzec sporadycznych spadków klatek. Podobnie jest w trybie przenośnym, aczkolwiek ma on jedną – moim zdaniem sporą – wadę. Mianowicie „w podróży” nie możemy postawić na wydajność w Strażnikach Galaktyki.




Mimo że konsola ta przenośnie obsługuje VRR, to nie możemy grać w 40 klatkach na sekundę w drodze, a szkoda. Jest to według mnie bardzo dziwna decyzja i nie jestem jej fanem. Jasne, da się grać w 30 FPS, ale nie zmienia to faktu, że dużo bardziej komfortowe doświadczenie zapewniane jest przez te 10 klatek więcej. Zaznaczam również, że zarówno w jednym, jak i drugim trybie występują co jakiś czas odczuwalne spadki płynności. Ma to miejsce przy bardziej intensywnych starciach z przeciwnikami i trochę przeszkadza. Doceniam natomiast obsługę trybu myszki i sterowania żyroskopowego (do poruszania się w sekwencjach ślizgania po rampach i Milano podczas lotu). Należy jednocześnie zauważyć, że nie znajdziemy obsługi ekranu dotykowego.

Nie mogę za to przyczepić się do tego, co wydobywa się z głośników. Strażnicy Galaktyki odznaczają się po prostu fenomenalną stroną dźwiękową. Co chwile słychać hity lat 80-tych. Pozwolę sobie wspomnieć między innymi o Don’t Fear The Reaper, Holding Out For a Hero oraz Bad Reputation, a to dopiero wierzchołek muzycznej góry lodowej. Nic dziwnego, że możemy na pokładzie naszego statku kosmicznego, Milano, wybrać w odtwarzaczu dowolne nagranie, którego chcemy posłuchać. Ponadto absolutną rewelacją jest album napisany specjalnie do Strażników Galaktyki przez tak zwaną formację Star-Lord Band. Szczególnie polecam fantastyczną balladę Ghost, którą znajdziecie niżej.
Zamykając temat udźwiękowienia, nie mogę nie napisać co nieco o dubbingu. Nie urywam, że na ogół nie jestem zwolennikiem polskich głosów w grach. Jednak Strażnicy Galaktyki mają tak wybitny dubbing jak Wiedźmin III: Dziki Gon – wierzcie mi, że nie przywołuję takiego przykładu lekką ręką. Grając w Strażników Galaktyki, byłem zachwycony głosami postaci i ani myślałem o zmienianiu ich na angielski wariant (choć istnieje taka możliwość z poziomu menu głównego). Ponury, mówiący wprost dosłownie wszystko Drax, profesjonalistka i zabójczyni Gamora, zaawansowany technicznie miłośnik broni palnej Rocket – nawet te 3 postaci to prawdziwie wybuchowa (Rocket lubi to) mieszanka, a zostają jeszcze co najmniej dwie osoby pierwszego planu. Spotkamy też Lady Hellbender, pewnego zwierzaka (o którego losie możemy zadecydować), strażników Korpusu Nova i wiele innych postaci. Wszyscy aktorzy bardzo wiarygodnie odegrali swoje role i śledzenie losów pięciorga kompanów jest prawdziwą przyjemnością.
Podsumowanie




Strażnicy Galaktyki to jedna z najlepszych trzecioosobowych gier akcji, w jakie miałem przyjemność grać. Działa bardzo przyzwoicie (zwłaszcza w trybie zadokowanym) oraz oferuje przygodę na co najmniej kilkanaście godzin. Należy odnotować, że nie tylko nie ma tu mikrotransakcji, ale dodatkowo w cenie gry otrzymujemy specjalne stroje oraz obsługę funkcji charakterystycznych dla konsoli Nintendo Switch 2. Tytuł ukazał się w fenomenalnej polskiej wersji językowej i zapewnia rozgrywkę, podczas której niezwykle często będziecie się uśmiechać czy wybuchać szczerym śmiechem. W moim przekonaniu bez wątpienia warto sięgnąć po ten tytuł. Szczerze polecam tę przygodę.
Kod recenzencki zapewnił PLAION Polska.
Dołącz do dyskusji
Zaloguj się lub załóż konto, by skomentować ten wpis.