Recenzja: The Rogue Prince of Persia (Wczesny Dostęp) [Lenovo Legion Go]

Dziś The Rogue Prince of Persia będzie dostępne we wczesnym dostępie. Czy warto zainteresować się tą grą? Na to pytanie odpowie niniejszy artykuł.

Seria studia Ubisoft, Prince of Persia, przeżywa ostatnio prawdziwy renesans. Niedawno recenzowałem dla Was Zaginioną koronę. Okazała się ona bardzo dobrym tytułem, a moje wrażenia z przechodzenia tej produkcji zawarłem w stosownym artykule. Zabierze Was do niej ten odnośnik.

Jak zapewne Wam wiadomo, studio Evil Empire pracuje nad swoją wersją przygód Księcia. Na portalu znajdziecie niejednego newsa na ten temat. Dzięki wydawcy, Ubisoftowi, miałem możliwość sprawdzenia tej gry przed jej wczesnodostępową premierą. W związku z tym mogę wyrazić swoją opinię na temat opisywanej produkcji. Zacznijmy oczywiście, jak to u mnie standardowo bywa, od fabuły w The Rogue Prince of Persia.

Historia

Założenia opowieści z pewnością nie są najbardziej rozbudowane. Oto bowiem wcielamy się w tytułowego Księcia. Dowiaduje się, że na jego rodzinny kraj najechali Hunowie, z którymi oczywiście będzie się starał uporać. Po drodze spotkamy mieszkańców Persji, którzy nierzadko wspomogą nas w naszej podróży. Nie zabraknie także członków naszej rodziny, co dodaje nieco osobistego wydźwięku przedstawianej opowieści. Bynajmniej nie jest ona w moim przekonaniu bardzo wciągająca i nie mogę stwierdzić, abym grał w The Rogue Prince of Persia dla poznawania historii. Stanowi ona moim zdaniem zaledwie tło dla rozgrywki i nic więcej. Pokuszę się naturalnie o skorzystanie z oficjalnego opisu wydarzeń, z którym możecie zapoznać się niżej.

Doświadcz dynamicznej, pełnej wyzwań i przystępnej gry roguelite, opanowując akrobatyczne ruchy i płynnie przechodząc między platformową eksploracją a walką. Znajduj nową broń, wyposażaj się w ozdoby ze specjalnymi efektami i ulepszaj je, aby tworzyć własne konfiguracje. Odkrywaj nowe postacie, informacje oraz obszary, próbując znaleźć sposób na ocalenie Persji przed inwazją Hunów, i stań się bohaterem swych marzeń.

PERSJA W NIEBEZPIECZEŃSTWIE
Poprowadź Księcia do walki z Hunami spaczonymi działaniem mrocznej szamańskiej magii i znajdź swoje miejsce wśród królewskiego rodu, odkrywając pełną życia reinterpretację Persji. Łącz ze sobą elementy całej układanki i zwiedzaj nowe obszary, raz za razem podejmując walkę i poznając szereg barwnych postaci w ramach nieliniowych postępów fabularnych.

Źródło: Steam

Rozgrywka w The Rogue Prince of Persia

Na szczęście nieporównywalnie lepiej jest pod kątem rozgrywki. Krótko mówiąc – jest ona zwyczajnie niesamowicie wciągająca w The Rogue Prince of Persia. Przede wszystkim, co ma ogromne znaczenie dla gatunku reprezentowanego przez tę grę, sterowanie jest bardzo dobrze przemyślane.

Sterowanie

Poza standardowymi przeznaczeniami obu gałek analogowych (lewej do poruszania się i prawej do rozglądania) bardzo ważne są również A, B, X oraz Y. Pierwszego z tych przycisków używamy do wykonywania skoków. B odpowiada za uniki, dzięki którym możemy w efektowny sposób umknąć atakowi przeciwnika – choć w przypadku łuczników jest to bardzo trudne. Przycisk X służy wyprowadzaniu ataków – jedno naciśnięcie to szybki atak, natomiast przytrzymanie przycisku to specjalny atak. Jest on różny dla każdej broni, a trochę ich znajdziemy na naszej drodze. Y to kopnięcie oponenta, które może go na chwilę wyprowadzić z przygotowywania ataku. Niemałe znaczenie ma też prawy bumper, dzięki któremu skorzystamy z broni dystansowej. Natomiast lewy spust pozwoli nam przez chwilę biegać po ścianie. Dodajmy do tego jeszcze krzyżak – górnym przyciskiem potwierdzamy chęć zabrania znalezionego przedmiotu użytkowego, a dolny odpowiada za wypicie mikstury leczniczej. Jak więc widzicie, sterowanie jest bardzo sensowne i nie minie wiele czasy, a będziecie wiedzieli, jak sprawnie poruszać się po poziomach.

Wyposażenie w The Rogue Prince of Persia

Z niektórych przeciwników w The Rogue Prince of Persia będą wypadały specjalne fioletowe kryształy. Za ich pomocą możemy w centralnym punkcie odrodzeń, oazie, tworzyć nowe bronie (po znalezieniu ich w świecie gry) oraz amulety. Należy jednocześnie pamiętać, że kryształy te możemy i powinniśmy deponować kiedy tylko znajdziemy odpowiednią fontannę na jednym z proceduralnie generowanych poziomów. Jeśli tego nie zrobimy (i zakładając, że nie mamy odpowiedniego amuletu), to po śmierci tracimy zgromadzone, a niezdeponowane kryształy. Nie uważam tego za wadę – ba, wręcz przeciwnie. Sprawia to, że powinniśmy uważać na nasze działania, co korzystnie wpływa na adrenalinę płynącą z rozgrywki.

Amulety

Jednym z najważniejszych elementów w kontekście rozgrywki w tytule studia Evil Empire z całkowitą pewnością są amulety. Nierzadko są one w stanie w znacznym stopniu wpłynąć na rozgrywkę, co za chwilę oczywiście wykażę. Mamy kilka miejsc na umieszczanie w nich specjalnych amuletów. Aby pozyskać te przedmioty, musimy je oczywiście znaleźć w świecie gry. W związku z tym zdecydowanie zachęcam do przeczesywania całej mapy – kto wie, może właśnie kilka metrów dalej znajdziemy nowy amulet? Jeśli tak i jeśli postanowimy umieścić go w jakimś gnieździe, możemy zapewnić sobie interesujące profity. Na przykład wkopanie przeciwnika na innego może wywołać chmurę trucizny (działającej wyłącznie na wrogów).

Niezwykle użyteczny jest talizman, który niszczy się po naszej śmierci i przywraca nas z połową punktów zdrowia. Szczególnie warto go mieć podczas zmagań z bossami. Można też trafić na amulet, spowalniający przeciwników po spadnięciu na nich atakiem z wysokości. Należy też zaznaczyć, że ogromne znaczenie może mieć miejsce, w którym umieszczamy amulet. Może być bowiem tak, że jeśli jakiś amulet będzie obok innego, to jego działanie będzie wzmocnione. Wprowadza to nieco taktyki do zarządzania amuletami i przyznaję, że bardzo mi się to podoba. Nie brakuje również amuletów przywracających nam nieco punktów zdrowia przy odkryciu nowej fontanny – punktu szybkiej podróży. Nowe amulety możemy czasem kupić u handlarzy, wydając na nie złoto pozyskiwane za pokonywanie wrogów albo odnajdywane na poziomach. Można również ulepszać nasze bronie podczas danej sesji, wydając złoto, co także zachęca do dokładnego eksplorowania poziomów.

Działanie i ustawienia The Rogue Prince of Persia

W kontekście działania The Rogue Prince of Persia jest… różnie. Początki bywają często bardzo obiecujące – gra śmiga bowiem w najwyższych (epickich) ustawieniach w rozdzielczości 1920×1200 w stabilnych 60 klatkach na sekundę. Jest to więc naprawdę przyzwoita jakość. Bateria wystarcza, co jest dość standardowym wynikiem, na około półtorej godziny. Niestety, im dłużej gramy, tym mniej klatek towarzyszy rozgrywce. Moim zdaniem ewidentnie występuje tu wyciek pamięci RAM i zdecydowanie Evil Empire powinno pochylić się nad tym zagadnieniem. Spadek z 60 klatek na sekundę do granic 40 FPS (a nawet wartości poniżej) nie jest niczym przyjemnym. Zwłaszcza, że mamy do czynienia z tytułem, który wymaga od nas błyskawicznego reagowania na sytuacje. Jedynym wyjściem jest wtedy wyłączenie gry i włączenie jej od nowa i mam nadzieję, że jedna z nadchodzących aktualizacji zlikwiduje ten problem.

Udźwiękowienie

The Rogue Prince of Persia nie jest najlepiej udźwiękowioną grą, z jaką miałem do czynienia. Strona dźwiękowa jest bowiem dość prosta, żeby nie określić jej nawet jako „ubogą”. Przede wszystkim niestety napotykane przez nas postaci (ani nawet przeciwnicy, czy Książę) są niemi. Nie usłyszycie żadnej wypowiadanej kwestii dialogowej, co może przeszkodzić części z Was. Ja przyznaję, że nie podoba mi się to rozwiązanie. Z drugiej strony muzyka (zwłaszcza ta włączana w wiosce) jest bardzo klimatyczna i przyjemna. Z tego powodu jednoznaczne ocenienie udźwiękowienia jest dość trudne.

Czy The Rogue Prince of Persia jest dobre we wczesnym dostępie?

Na pewno The Rogue Prince of Persia nie jest idealną grą – widać, że jest ona we Wczesnym Dostępie i nieco elementów należy poprawić. Niemniej jednak mimo tego można bardzo przyjemnie spędzać z tą produkcją dziesiątki godzin i ja z przyjemnością raz po raz włączałem grę na jeszcze jedną sesję (i jeszcze jedną i kolejną). System amuletów jest interesujący i zachęca do odkrywania map. Oszczędne udźwiękowienie, wycieki pamięci RAM i brak polskiej wersji językowej stanowią pewne rysy na ogólnym obrazie. Niemniej jednak nadal uważam, że zdecydowanie warto się zainteresować tym tytułem. Jeżeli szukacie przyjemnego roguelike’a, który posiada sporo sekwencji platformowych, to jak najbardziej powinniście sięgnąć po tę produkcję. Ja bez wątpienia bardzo często będę do niej wracał. Oczywiście, jako że jest to wciąż rozwijana gra, to nie znajdziecie w tej recenzji oceny. Na nią przyjdzie czas, kiedy już wszystkie elementy będą dodane, a studio Evil Empire stwierdzi, że ich dzieło jest kompletne. Póki co zapewniam Was, że ten tytuł bardzo dobrze rokuje i zdecydowanie warto się nim zainteresować.

Kod recenzencki zapewniło studio Ubisoft.