Recenzja: Daymare 1998 (PS4)

Zombie wszędzie, co to będzie…? Daymare 1998 to kolejny survival horror, który do mnie trafił. Gra została stworzona przez Invader Studios. Twórcy bazowali na skasowanym projekcie popularnego Resident Evil 2 Reborn. Jak sama nazwa wskazuje, akcja ma miejsce pod koniec lat 90. i nie brakuje jej odniesień do popkultury właśnie z tamtych lat. Czy gra sama w sobie porywa na długie godziny? O tym opowiem Wam nieco później.

Na pierwszy rzut oka, fani gier z serii Resident Evil mogą zauważyć pewne podobieństwa (co chyba nikogo nie dziwi, skoro gra powstała na skasowanym projekcie). Daymare 1998 to kolejna opowieść z serii: toksyczne, trujące chemikalia zamieniły mieszkańców miasteczka X w upiorne zombiaki. Buszujecie po tajnych laboratoriach, a całe zamieszanie zawdzięczacie korporacji działającej w tajemnicy przed całym światem. Od czasu do czasu trzeba trochę pogłówkować, żeby np. uruchomić oświetlenie w odpowiednich pomieszczeniach, znaleźć pewne rzeczy (przede wszystkim amunicję do broni, która kończyła się mi wybitnie szybko, bo strzelanie z pada, to definitywnie nie jest moja mocna strona) i nie dać się zabić przez plujących zielonym czymś, gnijących zombie.

O co chodzi?

Kto by się spodziewał, że grę rozpoczniemy od podpisania dokumentów. Podczas rozgrywki naszym zadaniem jest sterowanie aż trzema bohaterami. Rozpoczynamy od Lieva – żołnierza z H.A.D.E.S. którego w sumie nawet polubiłam, bo miał spoko kombinezon. Drugim bohaterem, w którego się wcielamy, jest pilot H.A.D.E.S. Raven, oraz leśniczy Sam. Z tym ostatnim jest ciekawiej – koleś musi regularnie brać leki, bo bez nich zaczyna widzieć przed sobą rzeczy, które nie istnieją, tym samym zwiększając panikę (swoją i gracza, haha). Więc nigdy nie wiadomo, czy to, co się nam ukaże to jego złudzenia i omamy, czy faktycznie musimy zacząć strzelać przed siebie, bo inaczej GAME OVER i wracamy do zapisanego momentu w grze.

Słów kilka o samej rozgrywce

Przyznam się szczerze, że mnie nie poniosło. Złapałam blokadę, która sprawiała, że po pięciu minutach wyłączałam grę, wracałam do niej po godzinie i tak w kółko przez kilka dni. Gdyby gdzieś w tle leciała jeszcze jakaś psychodeliczna muzyka, która niekoniecznie byłaby głośno, ale dodawała dreszczyku, może byłoby inaczej. Po Daymare 1998 spodziewałam się wielkiego boom, w którym nie będę wiedziała, co się dzieje. Zombie powoli się do nas zbliża, nie ma problemu z tym, żeby do nich na spokojnie wycelować. Postacie, którymi sterujemy, też nie grzeszą super wynikiem w biegu na 100 metrów. Twórcy mogli dodać pasek życia przy potworkach, żebyśmy mogli wiedzieć, ile im go jeszcze zostało. Przez to musiałam sobie wyliczyć, że potrzeba średnio trzech/czterech strzałów, żeby zombie w końcu padło.

Irytująco mało jest amunicji, którą możemy sobie zabrać. Szybkie załadowanie broni do szybkich raczej nie należy. Wszystko musi trwać w nieskończoność. Bohaterowie nie są też wyjątkowymi bokserami, a uderzenie nieumarłego z pięści jedynie ogłusza. Jak już wcześniej wspomniałam, trzeba się nieźle zastanawiać i to nie tylko nad łamigłówkami w grze. Czasami trzeba podjąć decyzję, czy zabijamy zombie, czy po prostu uciekamy, bo w zastraszającym tempie kończy się nam amunicja (której, jak już wspomniałam, nie ma zbyt wiele).

I co dalej?

Niby narzekam, ale jest taki jeden, całkiem duży plus w całej tej grze. Daymare 1998 prezentuje się całkiem nieźle, jeżeli chodzi o szatę graficzną. Wszystkie szczegóły są świetnie odwzorowane. Oświetlenie tworzy przyjemnie tajemniczy klimat. Nie ukrywam, że trzeba być fanem lat 90. żeby poczuć, o co w tej grze chodzi i dobrze się bawić, ale tytuł z pewnością dorobił się już zwolenników. W końcu, na PC dostępny jest od 17 września 2019. Gra sama w sobie nie powaliła mnie na łopatki i nie sprawia, że z utęsknieniem czekam na chwilę przerwy, by do niej usiąść. Możliwe, że uległoby to zmianie, gdyby dynamika gry była nieco lepsza i nasi bohaterowie mieli więcej amunicji i szybkości podczas walki z zombie. Dla jednych zagadki i kombinowanie w grze będzie ciekawe, dla drugich (w tym dla mnie) nie za bardzo. Liczyłam na mocną i gorączkową walkę z nieumarłymi, tymczasem, jest całkiem spokojnie.

Dziękujemy wydawcy Destructive Creations za dostarczenie kodu recenzenckiego.