Recenzja: Hatoful Boyfriend [PS4/PSVita]

Wydana na PlayStation 4 i PlayStation Vita Hatoful Boyfriend jest typowym visual novel.
Gatunek bardzo popularny w kraju kwitnącej wiśni. Mało znany na zachodzie, ale mający sporą rzeszę fanów. Gry te charakteryzują się wyjątkowo dobrą fabułą, niekiedy lepszą niż niejeden film z dużego ekranu oraz prześliczną, ręcznie rysowaną grafiką. Co ciekawe pierwsza wersja tego tytułu miała być żartem na Prima Aprilis, który zgotował niejaki mangaka i twórca komiksów Mao Hato. Gra początkowo wydana we FLASHU szybko zyskała swoich zwolenników, co zaowocowało wersją rozszerzoną i przystosowaną do komputerów klasy PC. Najnowsza odsłona tej produkcji została udostępniona nam na PS4 i PSV. W stosunku do oryginału przeszła małą metamorfozę, aby dostosować ją do dzisiejszych standardów. Lekka poprawa ręcznie rysowanych grafik i podniesienie rozdzielczości to w zasadzie wszystkie zmiany.

Sama rozgrywka prowadzona jest podobnie jak w innych tego typu produkcjach. Przez większość czasu czytamy prowadzone konwersacje między postaciami. Ważnym atutem gry jest przedstawienie bohaterów w formie inteligentnych ptaków, które opanowały naszą planetę. Mieszkańcy ci pracują i uczą się. Jako gracze zostajemy wybrani do jednego z liceum, w którym dzieje się cała historia. Podczas samej rozgrywki to my sami dokonujemy wyborów i to nasza wyobraźnia na temat świata i jego postaci kieruje naszymi losami. Odnosi się wrażenie, że bierzemy udział w interaktywnym filmie, gdzie możemy dokonać coś nadzwyczajnego i niespotykanego niż w naszym realnym świecie. I właśnie ten aspekt jest największym plusem w tego typu produkcjach. Podobnie jak dobra książka, ta gra potrafi wciągać na wiele godzin. Istoty, które widzimy w formie przedstawionych zdjęć ptaków różnego gatunku możemy zastąpić antropomorfizowanymi ludzkimi portretami. Wielu graczom pozwoli to lepiej wczuć się w same postacie i obserwować ich nastroje na ekranie. Zwłaszcza, że mamy tu do czynienia ze zdjęciami prawdziwych gatunków ptaków. Powiem szczerze, że nie pasują one za bardzo do ręcznie rysowanego tła. Pewnie dlatego dodano opcję wyboru między wizerunkami ptaków, a ludzi. Uczucia i rozterki danych bohaterów są ważnym atrybutem, bo to one kierują nimi i to one pozwalają kreować świat. Humor przeplata się z codziennymi problemami nastolatków w szkole i ich problemami uczuciowymi. Niejedna droga zaprowadzi nas do poznania w grze naszej prawdziwej miłości. Ale zanim to nastąpi będziemy musieli się sporo namęczyć w relacjach między bohaterami gry, a główną postacią, w którą wciela się gracz. Dokonanie wyborów w większości przypadków skutkuje punktami dla rozwoju naszego podopiecznego. Wyższe poziomy wyuczenia danych umiejętności otwierają nam nowe ścieżki fabuły.

Od strony dźwiękowej nie uświadczymy niczego nowego. Słyszymy spokojne utwory, które tworzą atmosferę dla danej sytuacji z jaką przyjdzie nam się zetknąć. Niekiedy odnosimy wrażenie, że dany utwór nie pasuje do danej sytuacji jaką napotkamy, bo nasza wyobraźnia widzi to nieco inaczej i z innej perspektywy. Całe szczęście jest tego bardzo mało.
Co ciekawe pozycja znacznie lepiej prezentuje się na ekranie Vity niż na dużym TV. Czytanie tekstów na wygodnej kanapie jest znacznie wygodniejsze niż siedzenie w fotelu czy na twardym krześle. Tytuł spokojnie wystarczy na wiele godzin. Posiada on kilka zakończeń, co pozwoli wydłużyć żywotność gry.

Grę do recenzji dostarczył wydawca firma Cosmocover
Autorem recenzji jest Damian „Meverick” Cieślik