Recenzja: OlliOlli (PS4)

Czy dwuwymiarowy Tony Hawk da sobie radę w świecie następnej generacji? Przekonajmy się!

Ostatnio dużo wydaje się gier wyglądających oldschoolowo. Trzeba zatem powiedzieć sobie jasno, że tytuły indie przybierają na sile i są coraz bardziej popularne. Wskutek tego pojawia się coraz więcej podobnie wykonanych produkcji. Pewnie też dlatego nie usłyszałem o OlliOlli, mimo iż wcześniej był on już dostępny na chociażby PlayStation Vita (Nasza recenzja). Po odniesionym tam sukcesie ekipa Roll7 zdecydowała o poszerzeniu swoich horyzontów i zaaplikowaniu gry na najmłodsze dziecko Sony – PlayStation 4.

Gdy po raz pierwszy usłyszałem o OlliOlli, z góry nastawiłem się, że będzie to kolejna mini giereczka na 10, no może góra 15 minut i odłożę ją na półkę z tytułami z napisem „te, które kiedyś dokończę”. Jednak nic bardziej mylnego, bo wspomniane chwile wystarczyły, by wczuć się w rolę skatera. Jak to się stało? Otóż OlliOlli na pierwszy rzut oka wygląda na bardzo prostą produkcję, w której skater pokonuje kolejno dwuwymiarowe poziomy, poruszając się od lewej do prawej strony ekranu. W tym czasie musimy zdobyć jak największą liczbę punktów poprzez wykonywanie sztuczek i dojechanie do mety, nie zaliczając przy tym żadnego spotkania z betonem, gdyż z miejsca cofa nas to na początek danego etapu.

Nasze zadanie w recenzowanym tytule jest bardzo proste – musimy dojechać do końca poziomu, po drodze wykonując jak najwięcej różnorodnych trików. Jedna pomyłka zakończona upadkiem na ziemię oznacza koniec próby. Piękno całej zabawy polega natomiast na systemie wykonywania trików, grindów i obrotów. Zatem od początku: deskę podbijamy do góry, poruszając lewą gałką. Nią zresztą kręcimy również kółka, ćwierć-kółka i innego rodzaju figury do wykonywania trików, zwiększając przy tym mnożnik punktów. Tym prostym sposobem grindujemy również po murkach, rurach, dachach itp. Dodatkowo poprzez wykonanie jazdy po rurze w idealnym momencie zaliczymy Perfect Grind, zdobywając dzięki temu jeszcze więcej punktów. Oprócz lewego analoga w grze używamy przycisku X, który służy do odpychania się i lądowania. Przy tym drugim wyczucie czasu jest ogromnie ważnym elementem. Jeżeli nie zakończymy sztuczki iksem, pojawi się komunikat Sloppy, który radykalnie zmniejsza liczbę zebranych punktów, a przy okazji chwiejący się po lądowaniu deskarz traci swoją prędkość. Natomiast, kiedy zakończymy trik w idealnym momencie, na dole ekranu wyświetla się napis Perfect, który oznacza zwiększoną liczbę punktów i prędkość deskarza. Samych trików i grindów możliwych do wykonania jest łącznie kilkadziesiąt, bowiem do tego wszystkiego dochodzą jeszcze spusty, dzięki którym możemy obracać skaterem wokół własnej osi. Gra dzięki temu jest bardzo dynamiczna, a łączenie trików w potężne kombinacje wywołuje uśmiech na twarzy.

W OlliOlli do naszej dyspozycji oddano pięć lokacji; w tym przykładowo bazę wojskową, czy złomowisko, podzielonych na dziesięć poziomów. Te z kolei dzielą się na mniejsze – pięć w wersji Amator i pięć w wersji Pro. Każda z nich stawia przed nami konkretne wyzwania, takie jak: zdobycie danej liczby punktów, wykonanie wymaganego triku itp., które trzeba ukończyć w celu odblokowania następnych etapów. Poza tym odpowiednikiem trybu kariery jest tryb „Spots”, polegający na krótkich przejazdach wymagających stosowania nieprzerwanej kombinacji trików i śrubowania przy tym jak największej liczby punktów. Dodatkowo osoby podłączone do sieci PSN mogą się mierzyć w trybie Daily Grind (codziennie inny poziom, nieograniczona liczba prób, ale na punkty można zagrać tylko raz). A dla najbardziej doświadczonych deskorolkarzy czeka jeszcze RAD Mode, który odblokowuje się po ukończeniu wszystkich wyzwań w trybie kariery.

Przechodząc do strony audiowizualnej, nie jest już tak miło i przyjemnie. OlliOlli na pierwszy rzut oka prezentuje się jak gra żywcem wyjęta ze smartfona.  Co w sumie nie jest bezpodstawnym argumentem. W jednym z wywiadów (LINK) jeden z deweloperów studia Roll7 powiedział wprost, że OlliOlli powstawało z myślą o sterowaniu dotykowym i systemie iOS. Jednak oldschoolowy styl graficzny naprawdę się sprawdza przy tej grze. Osobiście po krótkiej przygodzie w roli skatera zdążyłem się przyzwyczaić do tego, że gra jest bogata w piksele. Chociaż z drugiej strony, twórcy mogli się troszkę bardziej postarać, gdyż przez to czasami ciężko rozpoznać poszczególne triki, które wyglądają bardzo podobnie. Zatem nie ma co ukrywać, że OlliOlli nie wykorzystuje możliwości technologicznych konsoli PlayStation 4 w tym panelu dotykowego na DS4… co niewątpliwie jest dużym minusem. Co do oprawy muzycznej, to początkowo przeszkadzała mi ścieżka dźwiękowa (odsłuch na YouTube). Moim zdaniem ma ona trochę za małego “kopa”, ale to już kwestia gustu, a o nim się nie dyskutuje.

Podsumowując, OlliOlli to indyk, lecz niesamowicie klimatyczny, wciągający, a przede wszystkim wymagający. Tytuł ten jest w pewien sposób łatką na dziurę dla fanów deskorolkowych klimatów. Nie jest to może Tony Hawk, ale kiedy już załapie się, o co chodzi, to można zniknąć na długie godziny. Genialna w swojej prostocie mechanika daje mnóstwo możliwości i nie sposób odejść od konsoli bez pobicia jeszcze jednego rekordu.

 Dziękuję firmie roll7 za dostarczenie gry do recenzji / Thanks for roll7 for providing a review copy.

Plusy:

• Wciąga
• Grywalność
• Wymagająca
• Spora liczba trików
• Bicie rekordów
• Uczucie płynności
• Łatwa do nauki…

Minusy:

• … ale trudna do opanowania
• Mała liczba lokacji
• Oprawa
• Brak zabawy wieloosobowej / trybu kooperacji

[youtube id=”VoTAkdktMfw” width=”618″ height=”348″]