Recenzja: Pooplers. Pielucha silniejsza od miecza!

Pooplers to gra, w której kierujemy bobasami, których głównym zadaniem jest okupić swoje zwycięstwo, robiąc… kupę. Im więcej, tym lepiej, ponieważ gracz z największą “oznaczoną” powierzchnią wygrywa. Oczywiście, w grze nie tylko zajmujemy się robieniem pod siebie, ale o tym za chwilę.

GRAFIKA i DŹWIĘK

Gra wizualnie nie odstrasza, jednak nie można od niej wymagać graficznych cudów. Plansze są wykonane poprawnie. Lokacje są bogate w różne elementy, dzięki czemu nie wyglądają na puste. Nie mogę tego samego jednak napisać o projektach postaci, ponieważ one są… dziwaczne? Tak, myślę że “dziwaczny” to najlepsze słowo opisujące ich wygląd. Mam tutaj głównie na myśli głowy rodziców, ponieważ one wyglądają tak, jakby były rodem z horrorów klasy B (i to nie jako głowy bohaterów, tylko straszydeł). Swoją drogą, warto tutaj zaznaczyć, że dzieci też potrafią w tej produkcji mieć przerażający wyraz twarzy – zwłaszcza na ekranie podsumowującym grę.

Menu jest w wielu miejscach wykonane jak na kolanie i nierzadko błędnie nakierowuje graczy na konkretne opcje (w jednym miejscu tytuł zasugerował naciśnięcie przycisku B, aby dołączyć do gry – w rezultacie cofnąłem się do poprzedniego menu). Nie da się również ukryć faktu, że twórcy umieścili elementy menu w bardzo losowy sposób.

Warstwa dźwiękowa nie urywa głowy. Można jednak usłyszeć, że ścieżka dźwiękowa stanowi tylko tło i nie zapada w pamięć. Przez większość czasu zapominałem, że ona w ogóle istnieje.

ROZGRYWKA

Gra oferuje 5 trybów wspólnej zabawy – każdy na każdego, zespołowo, rodzic kontra dziecko, horda i piłka nożna. Z jednej strony bardzo dobrze, że początkowy zestaw opcji jest zróżnicowany, ale z drugiej jest to za mało, aby porwać publikę. Dodatkowo można odnieść wrażenie, że rozgrywka w jakimkolwiek z nich jest zwyczajnie nudna. Uruchamianie meczu na więcej niż minutę nie ma sensu. Ewidentnie brakuje tutaj tego “czegoś”, co by zachęcało graczy do dłuższej zabawy z grą.

Twórcy nie zapomnieli o samotnych graczach i wprowadzili dla nich opcję gry z botami. Niestety jednak, z komputerowymi przeciwnikami możemy jedynie grać w tryb każdy na każdego z rodzicem, który “pilnuje porządku”. A to prowadzi do jeszcze większej nudy, niż rozgrywka z innymi żywymi osobami.

Na kolejną niekorzyść produkcji przemawia brak gry sieciowej. Tytuł aż się o to prosi, jednak twórcy nie dostarczyli tego na premierę. Mam nadzieję, że pojawi się w przyszłości w formie aktualizacji.

PODSUMOWANIE

W Pooplers wiele elementów jest wykonanych na siłę i niczego nowego nie wnosi do elektronicznej rozgrywki. Sporo jest tutaj niedopracowane, a rozgrywka najzwyklej w świecie nie bawi. Nietuzinkowy pomysł oraz zaczerpnięcie elementów znanych ze Splatoona nie wystarczyły Pooplers, aby odnieść rynkowy sukces.

Dziękujemy Art Games za przesłanie gry do testów.